شكست عهد من و گفت : « هر چه بود ، گذشت »

به گريه گفتمش : « آری ، چه زود گذشت

بهار بود و تو بودی و عشق بود و اميد

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود ، گذشت »

بر درختی كاشيان مرغ توست

شاخه را مشكن ، مرغ را پَرّان نكن

گفتی که « صبور باش » ، هیهات !

دل موضع صبر بود و بُردی !

« به صبر چاره ی هجرش كنم » ، چه حرف است اين ؟!

كه پرنيان نكند شعله را نگهداری